statystyka



Najlepsze górskie strony
Kategorie: Wszystkie | .Munros | .Tatry | Inne miejsca | Mam na półce | Org. | Scrambling | Śmietnik
RSS
niedziela, 12 kwietnia 2015

Nr 153, An Socach

Wymowa: an sokak

Znaczenie nazwy: the snout ;D (za MunroMagic)

Wysokość: 944m n.p.m.

Pozycja na liście munrosów: 227.

Data wejścia: 11.4.15


Kolejne wyjście miało być mniej forsowne i gdzieś blisko. Padło na Glen Shee (dwie godziny jazdy) i pojedynczego munrosa. Cała trasa to blisko 15 km. 

Start z drugiego (patrząc od południa) parkingu za Glenshee Ski Centre, przy niewielkim acz charakterystycznym lasku.

Pierwsze 3 kilometry idziemy doliną. Krajobraz - typowo dla wschodnich płaskowyży - jest raczej księżycowy oraz mocno obły, ale widoczność i światło sprawiały, że było po prostu pięknie.

Za strumieniem (był, jak to o tej porze roku, dość głęboki i trochę się tam nakombinowaliśmy jak przejść bez przemaczania butów) należy zacząć się wznosić (są ścieżki) orientując się na konkretnych rozmiarów kopczyk widoczny po lewej. Nachylenie zbocza jest niewielkie, idzie się fajnie.

To poniżej to początek wału szczytowego - najstromsze podejście na trasie. Niższego (o 6 metrów) drugiego wierzchołka nie widać, ale z tego co widać już na niego niedaleko. Również jest oznaczony kopcem. To jest ten rodzaj gór że bez kopczyków w życiu nie dałoby się na 100% ustalić że stało się na najwyższym punkcie.

Okolice Glen Shee zawsze o tej porze roku wyglądają jak obraz akwarelowy. Lubię też poczucie przestrzeni. Choć góry są tu naleśnikowate chętnie do nich wracam. Zostało nam tu jeszcze osiem munrosów.

Na wale szczytowym paskudnie wiało, nie tak żeby przewracać, ale temperatura odczuwalna zdecydowanie poniżej zera. W ruch poszły maski a wkrótce także kurtki oraz zimowe rękawice.

Wierzchołek to kumulacja drugiego z garbików na II planie. Plan III, wyższy, to są własnie jedne z tych munrosów na których jeszcze nie byliśmy. Nie da się ukryć że An Socach do spektakularnych nie należy... We mgle byłaby to strata czasu, ale pogoda ocaliła dzień.

Pięknie lansowały się Cairngormsy. Nawiasem pozwalam sobie na odrobinę prywaty. Otóż Mariusz i Marcin uważają że jestem okropną fe purystką, ponieważ poprawiam ich kiedy nazywają Cairngormsami cały teren Cairngormskiego Parku Narodowego, w tym również teren Glen Shee. Marcina jeszcze załóżmy rozumiem ale Mazio, jak współautor bloga i osoba słusznie pretendująca do miana ogarniętej w temacie szkockich gór, powinien wiedzieć lepiej.

Dla Mariusza, cytat z Wikipedii >>LINK<<:

Although The Cairngorms are within the Cairngorms National Park, they are only a part of it. Watson (1975) delineates the main Cairngorm massif as being between Aviemore in the north-west, Glen Gairn, Braemar in the south-east, and Glen Feshie in the south-west.

Czyli tak, o:



Amen.

(Cairngormsy to te wysokie na ostatnim planie):

To naprawdę dobrze, że wierzchołek jest oznaczony ;)

Powrót tą samą drogą: dwa kilosy wału szczytowego, zejście, wypłaszczenie z kopcem, kolejne zejście. Potem strumień i marsz doliną.

Pod koniec doliny pasły się konie, na tle nagłej a krótkiej zamieci wyglądało to malowniczo, zwłaszcza jeden siwek. On też się nami zainteresował.

Ruszył prosto na Marcina i mnie, dał się pogłaskać po pysku... Szybko jednak okazało się że nie interesują go pieszczoty a żarcie. Żarcie niosłam ja. Koń wyczuł tattie scones, bekon, serek brie i czekoladę - ogólnie takie raczej mało końskie smaki? Ja tam się zresztą nie znam.

Trochę mnie zestresował (no kurcze, wielkie bydlę z jeszcze większymi zębami!) ale panowie zamiast pomóc mieli polewkę. W końcu Mazio się zlitował, wyjął tattie scone'a i dał zwierzęciu - owo zaczęło żreć, a my pośpiesznie się oddaliliśmy.

Wycieczka bardzo przyjemna i luzacka, taki bardziej spacer - zwłaszcza w porównaniu do poprzedniej. Niby plaskacz, ale w ładną pogodę polecam!



czwartek, 09 kwietnia 2015


Nr 151, Lurg Mhor i nr 152, Bidein a' Choire Sheasgaich

Wymowa: luarg wor; bidżyn a kori sziskah

Znaczenie nazwy: big ridge; summit of the corrie of the fallow cattle (za MunroMagic)

Wysokość: 986m n.p.m.; 945m n.p.m.

Pozycja na liście munrosów: 163.; 224.

Data wejścia: 3.4.15


Na naszą rocznicę chcieliśmy zrobić coś wyjątkowego, przeżyć przygodę. Zaplanowaliśmy dwa odległe od cywilizacji munrosy - cała pętla to trzydzieści osiem kilometrów, czyli nie do zrobienia jednego dnia (trasa jak trasa, ale sama jazda samochodem w jedną stronę to cztery godziny). Na szczęście po drodze znajduje się bothy a nocleg na pustkowiu jak najbardziej spełniał kryteria przygody, zwłaszcza że w ten sposób jeszcze nigdy nie nocowaliśmy.

Cała kobyła na mapie skopiowanej z >>Walkhighlands<<:

Pierwszego dnia dojechaliśmy do Lochcarron, miejscowości dobrze nam znanej i lubianej, gdzie zjedliśmy konkretny obiad mając świadomość że potem będziemy się kontentować zawartością plecaków. Po posiłku przemieściliśmy się do położonego po drugiej stronie jeziora Attadale, gdzie znajduje się duży parking i początek trasy.

Lochcarron i Beinn Bhan (tamtędy biegnie droga do Applecross) ze wschodniego wybrzeża jeziora:

Niestety byliśmy zmuszeni zabrać wory, ponieważ zachodziła konieczność wzięcia śpiworów (letnich, więc po dwa na głowę), maszynki, raków i czekanów, dwudniowych zapasów jedzenia, a także wieczornych czasoumilaczy tj. książek i piwa. W moim przypadku także kosmetyczka mieszcząca płyn do soczewek, pudełko i etui na okulary - niby nic, ale dodane do reszty też waży.

Droga przez pierwsze 2,5 km idzie po płaskim. Przechodzimy koło Attadale Gardens do których niestety nie było czasu zajrzeć (a korciło, bo kilkanaście metrów od wejścia rósł sobie pierwszy kwitnący, w dodatku na ciemno-różowo, rododendron! Te dzikie dopiero mają pąki), mijamy sympatyczne domki do wynajęcia. Wreszcie zaczyna się podchodzenie - zygzaki ścieżki wspinają się na swojego rodzaju "wyżynę":

Ta "wyżyna" to bardzo urozmaicony, wysoko wyniesiony i mocno pofałdowany teren, którym wędrujemy cały czas się wznosząc, ale raczej delikatnie.

Po kolejnych 3 kilometrach z hakiem osiągamy nie tyle przełęcz, co rodzaj wąskiego korytarza pomiędzy dwoma masywami po ok. 460m n.p.m. każdy. Dopiero z tego rejonu, gdzieś mniej więcej w połowie drogi do bothy ukazuje się widok na docelowe munrosy: Bidein a"Choire Sheasgaich, zwany przez baggerów Cheescake, oraz Lurg Mhor po prawej.

Tak czuliśmy po prognozach że to nasza nie tylko pierwsza ale i ostatnia szansa żeby je sobie popodziwiać.

Droga, choć od korytarzo-przełęczy biegła już lekko w dół, zaczęła się nieziemsko dłużyć od kiedy wreszcie ujrzeliśmy cel - chałupinka była natenczas oddalona o jeszcze jakieś 6 km i wcale nie chciała się powiększać!

Pod koniec trasy niespodziewana atrakcja - taki bajerancki mostek wisi sobie nad przełomem Uisge Dubh, czyli Czarnej Wody: 

Bothy - Bendronaig Lodge - należy do Attadale Estate. Większy budynek obok to cottage do wynajęcia, z bothy natomiast korzystać może każdy, choć rekomendowany czas to nie dłużej niż 48 godzin. Zresztą nie byłoby skąd wziąć wystarczającej ilości drewna na opał.

W środku - duża główna izba ze stołem na wiktuały, trzy mini-pokoiki z kominkami, i kibel który trzeba spłukiwać wodą ze strumienia, który na szczęście płynie tuż koło chatki. Dla chętnych - książka wpisów :) Estate zapewnia pewną ilość drewna (stos za chałupą - warto przynieść nieco do środka żeby było suche dla następnych użytkowników), które trzeba sobie porąbać na szczapy (kartka na ścianie informuje że nie należy używać progu jako pieńka drwalskiego). Siekiera jest, nie trzeba taszczyć :D

Napalić zdecydowanie trzeba było, temperatura wewnątrz była zbliżona do na zewnątrz tyle że bez wiatru. Przedsenna lektura przy kominku raczący się piwem nie tylko spełniła, ale wręcz przebiła nasze wizje rocznicowego wieczora.

Sielanka skończyła się w nocy kiedy ogień zgasł i obudziło nas zimno. Zdecydowanie trzeba zainwestować w wytrzymalsze śpiwory.

Rano pogoda była taka jak mówiły prognozy, czyli słaba. Tak miało być więc się nie przejęliśmy.

Pierwszym etapem wycieczki było dostanie się nad Loch Calavie, skąd dopiero mieliśmy zacząć podchodzenie na przełęcz pomiędzy munrosami.

Śnieg był mokry, przepadający, w dodatku zaczęło mżyć. Na przełęczy wszystkie ciuchy miałam już z lekka wilgotne. Tam mżawka zmieniła się w śnieg, czyli panowały temperatury około zerowe. W mokrawych ciuchach raczej średnia przyjemność, ale przynajmniej nie robiliśmy specjalnych postojów bo ząb zaczynał wtedy uderzać o ząb.

Niestety ta sama chmura która zapewniła opady wyłączyła też widoki. Szliśmy po czyichś śladach co umożliwiało nie patrzenie na GPS co trzy minuty. W chmurze mało nie wpakowaliśmy się do kotła. Zdjęcie szczytowe - i jak najszybszy powrót na przełęcz.

Na pierwszego munrosa jest z przełęczy około kilometra, na drugiego 800 metrów, czyli odległość niewielka. A jednak na Cheescake'u się umęczyliśmy. Ostatnie 200 (?) metrów biegło stromym polem śnieżnym, gdzie ze względu na nachylenie dobrze by było użyć raków ale kondycja śniegu na to nie pozwalała. 

To cholerne pole wyprowadziło na szczęście na samą grańkę szczytową, skąd do wierzchołka były trzy minuty.

O ile do tego momentu mieliśmy luksus podążania za śladami, teraz musieliśmy już radzić sobie sami!

Schodziło się upierdliwie, bo baaaardzo szerokim ramieniem góry, gdzie we mgle ciężko było trzymać właściwy kierunek. GPSa należało sprawdzać niemal non stop, a że potrzebował czasu żeby się ustawić, dosyć nas to spowalniało. Choć sama munrosowa pętelka to zaledwie 10 kilometrów, do chatki dotarliśmy już nieźle zmęczeni.

Po posiłku czekał nas 14-kilometrowy powrót. Nie będę wchodzić w detale, ale trochę nas poskładał :D Zwłaszcza paradoksalnie fragmenty całkiem równe gdzie scarpy dobitnie udowadniały że są butami pod raki, a nie na spacery. Niestety zabranie podejściówek oznaczałoby dalsze obciążenie worów więc nawet nie rozważaliśmy tego...

Wycieczka udała się fantastycznie (zwłaszcza ze później mieliśmy cały weekend na regenerację), ale najbardziej jestem zadowolona że zrobiliśmy w końcu jakieś "survivalowe", wymagające logistycznie munrosy. Jest ich w Szkocji pewna ilość ale na ogół zostawiamy je na kiedyś tam, wybierając łatwiejsze opcje - a przecież mamy zamiar wejść na wszystkie. Uważam że zrobiliśmy bardzo dobry początek.


poniedziałek, 16 marca 2015

Nr 150, Beinn a'Chroin

Wymowa: bin a kroin

Znaczenie nazwy: hill of the sheepfold (za MunroMagic)

Wysokość: 940m n.p.m.

Pozycja na liście munrosów: 233.

Data wejścia: 14.3.15


Na Beinn a'Chroin idzie się z Glen Falloch, doliny przez którą przebiega droga A82 pomiędzy Loch Lomond a Crianlarich. W bezpośredniej okolicy zrobiliśmy już wszystkie munrosy, w tym dwa które spokojnie można byłoby połączyć z Beinn a'Chroinem w jedną ambitniejszą wycieczkę: Beinn Chabhair i An Caisteal. Rzeźba terenu jest typowa dla gór w okolicy Loch Lomond: strzelistych wierzchołków w większości brak, najwyższe punkty czasem trudno zlokalizować, ale rejony szczytowe to bynajmniej nie płaskowyże, ale wysoko wyniesione mocno pofałdowane tereny z mnóstwem dziwacznych formacji skalnych, jeziorek itp.

Start z parkingu przy A82 tuż za Crainlarich. Zaczynamy spacer łagodnie się wznoszącą drogą wzdłuż rzeki Falloch.

Bryła Beinn a'Chroina zamyka dolinkę. Wchodzić będziemy tak jak najlogiczniej, pofałdowanym ramieniem po lewej stronie.

Kiedy droga się kończy mamy jeszcze do przejścia około dwóch kilometrów zanim będzie trzeba przekroczyć "rzekę" i zacząć się wznosić na ramię. Dolinka, jak to w Szkocji bywa, jest niemożebnie bagnista i marne są szanse uchowania się z suchymi skarpetami. 

Na podejściu na ramię znaleźliśmy ścieżkę. Ten odcinek, miejscami dość stromy, to bardzo przyjemny kawałek trasy. 

Niestety okazało się że jednak nie będziemy mieć widoczności na wierzchołku. Na górze przez cały czas siedziała chmura. Okazało się że prognozę BBC należało potraktować dosłownie: nad Crianlarich miało być pełne słońce, i owszem przez większość czasu było... Nad miasteczkiem widniała wielka dziura przez którą widać było błękit. Okazało się że pozornie sprzeczne prognozy MWiSa (20% szans na widoczność na munrosach w tym rejonie) i BBC (słoneczne Crianlarich) nie kłamały.

W wyższych partiach znaleźliśmy się w innym świecie, gdzie wciąż panowała prawdziwa zima. Wrzuciliśmy po cztery warstwy na górę i najgrubsze rękawice a zimno mimo to dokuczało. Nałożyliśmy też raki bo pełno było lodu oraz twardego, zmrożonego śniegu.

Przy rzeźbie terenu takiej jak opisana na początku notki i wobec braku widoczności bardzo łatwo było się zgubić, co też zrobiliśmy. Zaczęliśmy napierać w kierunku przełęczy między Beinn a'Chroinem i An Caistealem, i z błędu wyprowadził nad dopiero GPS. Bez niego tego dnia na 99% nie znaleźlibyśmy szczytu.

Wierzchołek niespecjalnie wyróżnia się w terenie: ot jeszcze jedno niewielkie przewyższenie, nawet kopczyk jest raczej symboliczny. We mgle nie czuć że to najwyższy punkt.

Zeszliśmy tą samą drogą, tyle że tym razem nie było potrzeba GPSa, wystarczyły własne ślady.

Na zejściu pogoda, jak to często bywa pod wieczór, zaczęła się poprawiać. Chmura nie opuściła szczytu całkowicie ale przerzedziła się na tyle iż niewykluczone że dałoby radę mieć stamtąd jakieś widoki. Sytuacja od początku do końca taka sama jak mieliśmy na sąsiednim Beinn Chabhairze.

Wycieczkę oceniam zdecydowanie bardziej jako munro-rzemieślnictwo ale też i o nic więcej nie chodziło po tak długiej przerwie.



wtorek, 03 lutego 2015

Niestety z górami od jesieni kompletnie nam nie idzie pomimo chęci - na szczęście sytuacja pracowa nam się już unormowała, więc teraz tylko czekać na pogodę - za to przynajmniej w zeszły weekend udało się nam trochę poeksplorować Highland, a konkretnie półwysep Ardnamurchan. 


Na Ardnamurchan po raz pierwszy zapuściliśmy się poniekąd przypadkowo w czerwcu. Ta wstępna eksploracja pozwoliła zaplanować fajną wycieczkę.

Zatrzymaliśmy się w Glenuig, w hotelu Glenuig Inn (czerwony krzyżyk). Bardzo sympatyczne miejsce, tym bardziej że byliśmy jedynymi gośćmi, oraz rewelacyjne jedzenie, zwłaszcza tamtejszy cullen skink >>LINK<<. Brak tradycyjnego scottish breakfast kosztem zdrowszych ale o ileż mniej atrakcyjnych alternatyw to w zasadzie jedyna rzecz jaką mogę przybytkowi zarzucić.


Rankiem wybraliśmy się na Ardnamurchan Point, który jest jakoby najdalej wysuniętym na zachód kawałkiem brytyjskiego mainlandu. Co prawda na mapie Kornwalia wygląda mi na bardziej wysuniętą więc przyjmijmy, że na 100% mainlandu szkockiego. To bardzo przyjemny rejon, paradoksalnie także dlatego że w okolicy nie ma munrosów. Tutejsze górki są przyjemne i gdzieniegdzie charakterne, ale niezadeptane i w wielu miejscach okolica ma charakter równie dziki co najdalsza północ.


Najnowsza szkocka destylarnia, uruchomiona w zeszłym roku. Kiedy byliśmy tu w czerwcu była jeszcze w budowie:



Ben Hiant, piękne 528m wyrastające prosto z morza. Do wejścia następnym razem.



Krowy już dawno powinny nam się znudzić ale jakoś nigdy nie możemy się oprzeć żeby je pofocić.


Ardnamurchan Point zaznaczyłam czarnym krzyżykiem. Latarnia  >>LINK<< stoi od 1849 roku.


Wiało tak że tym razem oparłam się pokusie połażenia po skałkach żeby mnie nie zdmuchnęło. Temperatura odczuwalna zdecydowanie poniżej zera. Ale właśnie na takie warunki liczyliśmy ponieważ morze dawało niesamowity spektakl. 


W tle wyspa Muck a za nią góry na Rùm - Rùm Cuillin.


Tu z kolei wyspa Eigg z charakterystyczną "płetwą" Ann Sgurr >>LINK<< wznoszącą się 393m n.p.m.





W drodze powrotnej spontanicznie skręciliśmy do Kilchoan (zielony krzyżyk) skąd odpływają promy na wyspę Mull, żeby zobaczyć jakie są ceny, tak na przyszłość. Maleńki prom akurat przypłynął (perfect timing!), okazało się że jeśli zostawimy samochód przeprawa wyniesie naszą czwórkę ok. 30 funtów w obie strony... Nie było się nad czym zastanawiać.



Rejs (rejsik?) do Tobermory to było jedne z najpiękniejszych 35 minut w moim życiu, nawet pomimo przenikliwego zimna. Fale, bujanie pokładu pod stopami, widoki... Poniżej Ben Hiant:



Wpływamy do zatoki w której leży stolica wyspy:


W Tobermory mieliśmy tylko półtorej godziny do kolejnego, ostatniego tego dnia promu. Wystarczyło akurat na przespacerowanie się główną reprezentacyjną ulicą oraz zjedzenie obiadu. Ponieważ rano nie przypuszczaliśmy nawet że znajdziemy się w tym miejscu, nawet taki plan minimum okazał się atrakcyjny.




Rejs powrotny nie obył się bez przygód. Pogoda zrobiła się taka bardziej sztormowa, zaczęło walić śniegiem i załoga stanowczo zasugerowała pozostanie w środku. Bujało nieziemsko a w dodatku tym razem płynęło z nami jakieś trzy razy więcej osób, więc w ciasnej kabinie panowała duszna, hałaśliwa i nieco imprezowa atmosfera. Na szczęście wszyscy zdołaliśmy utrzymać obiad w żołądkach.

Kolejnego poranka wreszcie zaczęło konkretniej sypać. Zanosiło się na malowniczy powrót.



Takich rzeczy w Lowlands się nie znajdzie:


Loch Sunart:


Powrót przedłużyliśmy sobie nieco przejeżdżając przez Lochuisge. Ruch samochodowy: 0, za to fresh venison meat mnóstwo.


Najbardziej malowniczy odcinek trasy wypada wzdłuż brzegów Loch Linnhe, skąd widać The Mamores a później także kawałek Glencoe.





Ostatnią atrakcją wodną była przeprawa promowa przez Corran Narrows. Powrót przez pokryte śniegiem Glencoe, Rannoch Moor i Trossachs też był wyjątkowo malowniczy, ale to już bliskie, swojskie rejony, bez tego epickiego oddechu Północy.


Po tak udanym weekendzie marzy mi się tylko jedno: żeby w sobotę lub niedzielę pogoda również sprzyjała i pozwoliła na wyjście w góry. Wypad był fantastyczny ale wyżej wspomniany powrót przez Glencoe etc. odczułam jak lizanie cukierka przez papierek. Wstępny plan mamy dość skromny, bo po tak długim okresie nie łażenia nie ma co zaczynać z wysokiego C... Niemniej zaciskam kciuki.
poniedziałek, 22 września 2014


Nr 148, Stob Poite Coire Ardair; nr 149, Carn Liath

Wymowa: sto płat kori atier; karn lija

Znaczenie nazwy: pointed hill of the pot of the high corrie; grey cairn-like peak (za MunroMagic)

Wysokość: 1054m n.p.m.; 1006m n.p.m.

Pozycja na liście munrosów: 76.; 127

Data wejścia: 21.9.14


Tym razem postanowiliśmy dokończyć zeszłoroczną trasę na Creag Meagaidh i dwóch sąsiadów >>LINK<<. CM udało się wtedy zaliczyć ale nie mieliśmy żadnych widoków więc sąsiadów zostawiliśmy sobie na ładniejszy dzień. Start z parkingu nad Loch Laggan.

Wrzosy w większości przekwitły, za to sezon na jarzębiny w pełni:

Szkocja jesień potrafi być nie mniej piękna i złota niż polska.

Z początku trawersujemy zbocza munrosów które potem będziemy przechodzić górą. Dolina wydała mi się o wiele piękniejsza niż poprzednim razem, w szary i mglisty majowy dzień. Wreszcie mogliśmy też popodziwiać opadający z Creag Meagaidh Coire Ardair, który poprzednio odsłonił się nam tylko częściowo:

Za jeziorkiem coraz stromsza ścieżka zaczyna się piąć na charakterystyczną przełęcz zwaną The Window:

Taka widoczność i światło nie trafia się nam często.

Malownicze widoki po drugiej stronie miały dla mnie jeden mankament: nie potrafiłam zlokalizować żadnej góry, ponieważ w tej centralnej części Highlandu, która wyrasta pomiędzy tak różnymi światami jak strzeliste The Mamores oraz monumentalne płaskie Cairngormsy, bywaliśmy jak dotąd rzadko i trochę tam głupieję. Zapewne było widać rejon Glen Shiel i Glen Affric, ale z tej perspektywy nie bardzo to ogarniam.

The Window:

Po krótkim dreptaniu z przełęczy osiągamy... Nie wiem jak to nazwać. Wał szczytowy? Jest to owszem grań a nie plateau -  szeroka, ale po obu stronach posiada zbocza. Jest też niemożebnie plaskata. Jednakowoż słowo "grań" nieodparcie kojarzy mi się z czymś węższym, więc chyba ten wał pasuje najbardziej.

Poniżej podchodzę do właściwego wierzchołka, kolejny też z kopczykiem jest o 2 m niższy czego w tej płaskości się absolutnie nie czuje.

Coire Ardair. Nie jest to najbardziej spektakularny kocioł w Highlandzie ale ma wiele uroku, także dzięki jeziorku. Miejsce malownicze, łatwo dostępne i warte odwiedzenia nawet na spokojny spacer bez dalszej wspinaczki.

Rejon szczytowy Creag Meagaidh, właściwy wierzchołek jest po prawej stronie:

Z pierwszego munrosa na kolejnego (w słońcu poniżej) trochę się idzie, ale nie czuć tego. Trasa jest wyjątkowo łagodna, żadnych stromizn, żadnego męczącego podchodzenia, czysty relaks na łagodnie wijącym się - ekhm - wałku. No grań mi naprawdę nie pasuje. Widoki na obie strony powalają, przepięknie lansuje się Loch Laggan.

Na Carn Liath w rzeczywistości nie byłam AŻ TAK padnięta... Bardziej niechętna pozowaniu :D

Schodząc kierowaliśmy się na wyraźniej widoczną niżej ścieżkę (w górnych partiach nie mogliśmy jej namierzyć). Choć nawigacja była raczej oczywista chodziło o znalezienie przejścia przez uroczy lasek w dolinie - już się zapychaliśmy w takie laski, bez maczety nie podchodź. Niżej na szczęście ścieżka jest ewidentna i bezboleśnie przeprowadza przez krzaczory.

Ostatni rzut oka na Creag Meagaidh, The Window, oraz poranną drogę dojściową:

Zrobiliśmy ok. 17 km, ale nie czułam tego. Fizycznie jedna z łatwiejszych i przyjemniejszych dwumunrosówek.


piątek, 12 września 2014


Nr 147, Beinn Fhionnlaidh

Wymowa: ben fionly

Znaczenie nazwy: Finlay's hill (za MunroMagic)

Wysokość: 959m n.p.m.

Pozycja na liście munrosów: 198.

Data wejścia: 6.9.14


Mapka pochodzi z nieocenionego Walkhighlands.


Beinn Fhionnlaidh jest sąsiadem góry na której byliśmy (raz bez sukcesu) dwukrotnie, czyli Beinn Sgulairda. Pamiętam jak oglądaliśmy go ze Sguilarda i komentowaliśmy ależ to będzie rzeźnia: niesamowicie rozciągnięty, lekko acz bezlitośnie pnący się do góry stok,w sumie sześć kilometrów monotonnego marszu pod górkę. Szukałam jakiegoś zdjęcia ale ewidentnie woleliśmy wtedy fotografować bardziej spektakularnych sąsiadów z Glencoe i Glen Etive.

Start z parkingu w Glen Creran, potem około kilometra do farmy Elleric u zarania Glen Ure. Widziałam dwa nieśmiało i rachitycznie zakwitające rododendrony, co mnie nieco zszokowało. Tam naprawdę panuje jakiś mikroklimat. Beinn Fhionnlaidh - to co wygląda na szczyt znajduje się w jakiejś jednej trzeciej drogi - po lewej.

Za farmą odbijamy w lewo, i wkrótce zaczynamy się wznosić. Krajobraz idylliczny, grunt dość bagnisty więc ścieżka często ginie. 

Wczesna jesień jest obok maja-czerwca (drony!) oraz końcówki zimy (śniegi!) najładniejszym sezonem w Highlandzie. W sumie chyba najmniej malownicze jest pełne lato. Dowody:

Zbocze okazało się dokładnie tak upiorne jak przypuszczaliśmy. Sześć kilosów monotonnej wspinaczki na kolejne garbki, bez perspektyw zobaczenia wierzchołka aż do samej końcówki:

W dodatku wkrótce ogarnęły nas chmury. Z początku wydawało się że szybko przejdą (ranek był wszak przepiękny!), ale nie dość że zostały, to jeszcze zaczęło padać. Warunki na zdjęcia fatalne. Ten niesamowity głaz musieliśmy jednak uwiecznić:

Wejście naprawdę się dłużyło i było dość heroiczne, jako że od pewnego momentu byliśmy przemoczeni totalnie. Teren raczej mało urozmaicony; mniej więcej w połowie drogi znajdowały się dwa malownicze jeziorka, potem grunt wystromiał nieco i zbocze się zwęziło w coś w rodzaju wciąż szerokiej grani, zrobiło się też bardziej kamieniście. Tylko to mieliśmy niestety do podziwiania. Kiedy wreszcie dodrapaliśmy się na szczyt panowała totalna ulewa i mizeria:

Odwrót momentalny, i jak najszybszy marsz w dół, do ciepłego i suchego samochodu.

Stopniowo niebo zaczynało się klarować, chmury rzedniały, przy jeziorkach można było już wyjąć aparat:

Gdybyśmy rozpoczęli podchodzenie dwie godziny później, mielibyśmy widoki na wierzchołku oraz zejściu. Ale kto to mógł przewidzieć! 

Elleric:

Beinn Fhionnlaidh okazał się jednym z bardziej irytujących i męczących murosów. W warunkach jakie mieliśmy - czysty masochizm. Tym bardziej jestem dumna że nie zawróciliśmy choć był moment że na serio to rozważałam.

Na dole panowała już sielanka, a ostatnie chmury powoli odpływały... Munros nieźle nas strolował.

Beinn Sgulaird, góra, którą bardzo lubię i polecam także nie-baggerom:

Glen Ure, pomiędzy Fhionnlaidhem i Sgulairdem:

Oraz sam Fhionnlaidh. Tu bez sentymentów. Po zejściu spontanicznie pokazałam mu środkowy palec.

Wątpię byśmy chcieli kiedyś powrócić na tego akurat munrosa. Z drugiej strony tak niesamowicie żal widoków na Glencoe i Glen Etive... Tak czy inaczej nie wcześniej niż za dekadę.