statystyka



Kategorie: Wszystkie | .Munros | .Tatry | Inne miejsca | Mam na półce | Org. | Scrambling | Śmietnik
RSS
piątek, 28 września 2012

Nr 93, Beinn Bhuidhe

Wymowa: ben wui

Znaczenie nazwy: yellow hill (za MunroMagic)

Wysokość: 948m n.p.m.

Pozycja na liście munrosów: 216.

Data wejścia: 21.09.12


Beinn Bhuidhe leży pomiędzy grupą Ben Lui (Ben Lui, Beinn a'Chleibh, Beinn Dubhchraig i Ben Oss) a Alpami Arrocharskimi, i McNeish zalicza go właśnie do tych ostatnich. Jest to góra stojąca zupełnie samodzielnie, dlatego wycieczka z konieczności musiała być jednomunrosowa. 

Wymarsz z parkingu nad Loch Fyne. Najpierw musimy pokonać 7 kilometrów Glen Fyne, doliny może mało spektakularnej, choć w takich warunkach w jakich my się tam znaleźliśmy, całkiem urokliwej.

Image Hosted by ImageShack.us

Po raz pierwszy w tym roku dotarło do mnie, że lato już naprawdę się skończyło: rano wszystko było pięknie oszronione.

Image Hosted by ImageShack.us

Z parkingu można pójść prosto (tak też zrobiliśmy), bądź cofnąć się kawałek szosą przez most i tam dopiero skręcić w dolinę, by kontynuować drogą koło... Nie powiem czego, okazało się na końcu ;) Oba warianty będą w każdym razie widoczne na mapce.

Niech absolutnie nie przychodzi wam do głowy pomysł kąpieli w River Fyne!

Image Hosted by ImageShack.us

Te siedem kilometrów poszło jak z bicza trzasnął. Po zeszłotygodniowej wycieczce wydawało się wszak zaledwie przebieżką.

Jesień robi się powoli ewidentna:

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Tu pierwszy widok na Beinn Bhuidhe, acz wierzchołka z doliny nie było widać. Znajdował się on mocno w lewo, stanowiąc kulminację długiej grani szczytowej.

Image Hosted by ImageShack.us

Nie jestem pewna, które to góry z grupy Lui widać w tle. Patrząc na mapę, stawiam na Ben Oss i Ben Dubhchraig:

Image Hosted by ImageShack.us

Osiągając zabudowania Inverchorachan, musimy zlokalizować ścieżkę. Biegnie ona po lewej stronie potoku i jest niezwykle malownicza. Trochę się obawiałam patrząc na tego munrosa, że włazić będziemy monotonnym zboczem, a tymczasem ta część drogi nad wąwozem z potokiem okazała się naprawdę przyjemna.

Image Hosted by ImageShack.us

Wyżej osiągamy nieckę z niewielkim wodospadem, teren nieco się kładzie i kontynuujemy (cały czas ścieżka jest wyraźna) w górę, aż do ostatniego spiętrzenia którego najwyższym punktem jest wierzchołek.

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Na spiętrzeniu:

Image Hosted by ImageShack.us

Widok z wierzchołka, zresztą piękny, był dla mnie o tyle ciekawy, że to bliski nam rejon, w którym większość gór mamy jeśli nawet nie zaliczonych, to przynajmniej opatrzonych i potrafimy (znaczy, ja potrafię ;P) je nazwać.

Na poniższym zdjęciu widać przede wszystkim wzniesienia Glen Falloch, gdzie jak dotąd mamy zdeptane cztery munrosy. Przy tej skali zdjęcia rozpoznawalny jest jedynie charakterystyczny trójkąt Ben More'a.

Image Hosted by ImageShack.us

W przeciwną stronę natomiast, pełen wypas - od masywu Cruachana (nie zmieścił się w kadrze), poprzez wzgórza Glen Etive, Glencoe (acz rozpoznałam stamtąd tylko Bideana), the Mamores i Ben Nevisa, the Grey Corries, aż po munrosy nad Loch Treig (musicie mi uwierzyć na słowo):

Image Hosted by ImageShack.us

Spotkaliśmy pana, który nosi ze sobą w góry taki system, dzięki któremu łapie sygnały od górołazów w różnych częściach świata:

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Powrót - tą samą drogą:

Image Hosted by ImageShack.us

W drugą stronę Glen Fyne już się trochę dłużyła, chociaż nudno nie było - dolina jest zamieszkana, trwało zawijanie bel siana w folię, kręciło się pełno różnorakiej rogacizny:

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Już niedaleko wylotu doliny, na rozwidleniu dróg skręciliśmy w lewo, ot tak żeby mieć odmianę (oba warianty wyprowadzały na parking). Była to genialna decyzja. Wyszliśmy prosto na browar, gdzie można było zakupić lokalne wyroby - butelkowanie i z kija :D

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Wyroby okazały się bardzo smaczne i uznaliśmy, że los nagrodził nas za dzisiejsze trudy. Z browaru już dosłownie moment do mostu, a stamtąd może sto metrów szosą na parking.

Dystans całości to ok. 20 km, ale z tego 14 idzie się po płaskim, więc wycieczka jest dużo mniej forsowna niż mogłoby się wydawać.

Zdjęcia: >>LINK<<



środa, 19 września 2012

Nr 91, Ben Avon; nr 92, Beinn a'Bhuird

Wymowa: ben an; ben a wurd

Znaczenie nazwy: hill of the bright one; table hill* (za MunroMagic)

Wysokość: 1171m n.p.m.; 1197m n.p.m.

Pozycja na liście munrosów: 17.; 11.

Data wejścia: 14.09.12


*no shit, Sherlock!

Tym razem zaniosło nas na wschodni skraj Cairngormsów, gdzie jeszcze nie byliśmy. Zamykające grupę od tej strony dwa munrosy to esencja tych gór podniesiona do potęgi - dwa gigantyczne (Ben Avon rozciąga się na ok. 30 km kwadratowych) płaskowyże, gdzieniegdzie popodcinane kotłami ale w górze totalnie naleśnikowate.
Długość naszej tury, pętelka Linn of Quoich - Glen Quoich - The Sneck - wierzchołek Ben Avona, Leabaidh an Daimh Bhuidhe - The Sneck - północny szczyt Beinn a'Bhuird - Glen Quoich, miała wynosić 35 km czyli jak na te góry nic niezwykłego.

Wyjechaliśmy w piątek, noc spędziliśmy w namiotach na parkingu przy Linn of Quoich, wymarsz został uskuteczniony o szóstej. Na taki dystans wiadomo było, że potrzebujemy jak najwięcej czasu.

Świt zastał nas w Glen Quoich. Piękna, typowo cairgormska dolina: wrzosy, lasy, ładna rzeka.

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Dolina jest naprawdę długa, ale teren wznosi się bardzo łagodnie, pomimo że stale. Wysokość zyskujemy praktycznie nie zdając sobie z tego sprawy. Najfajniejsze są odcinki zalesione, bo cairgormskie lasy (czy też, wg polskich kryteriów, laski) to coś cudnego.

W końcu zaczynamy wiedzieć, gdzie naprawdę zmierzamy. Masyw po lewej to Beinn a'Bhuird (niewielka część), po prawej Ben Avon (część jeszcze mniejsza), a łączy je wysoko położona, baaaardzo szeroka przełęcz, The Sneck.

Image Hosted by ImageShack.us

Widok na stronę przeciwną:

Image Hosted by ImageShack.us

Oraz na kotły we wschodniej części Beinn a'Bhuird i formację A'Chioch.

Image Hosted by ImageShack.us

Ścieżka wchodzi w obniżenie pomiędzy munrosami i bardzo łagodnie wznosi na The Sneck. Jeszcze przed przełęczą osiągamy 900m n.p.m., w co trudno uwierzyć bo cała dotychczasowa trasa wiodła po prawie płaskim.

Image Hosted by ImageShack.us

Widok ze Snecka na dolinę Slochd Mor rozwala.

Image Hosted by ImageShack.us

Na Ben Avon podchodzi się nieco ostrzej niż na Snecka, ale wciąż łagodnie. Plateau osiąga się szybko. Jest płaskie jak blat, ale ze zlokalizowaniem wierzchołka nie ma problemu: tworzy go jeden z częstych w Cairgormsach granitowych formacji, zwanych torami. Nie ma najmniejszych wątpliwości że jest najwyższym miejscem płaskowyżu. Na Leabaidh Daimh Bhuidhe, Łoże Żółtego Jelenia, jeszcze niezły kawałek niemal idealnie równym płaskowyżem:

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Na skałki szczytowe warto się wbić:

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Stamtąd już świetnie widać, jaki masyw Ben Avona jest ogromny. Nie ma wątpliwości, że najrozleglejszy w Cairngormsach. Choć moim ulubionym tableland i tak pozostaje surrealistyczne Moine Mhor dwie notki wstecz.

Pod wierzchołkiem zrobiliśmy naprawdę długi postój - było tak pięknie, że nikt nie miał ochoty schodzić.

W końcu jednak trzeba było. Poniżej Dorota ciśnie w kierunku Snecka, a masyw przed nim to już Beinn a'Bhuird.

Image Hosted by ImageShack.us

Tam znalezienie wierzchołka to już wyższa szkoła jazdy, dlatego z początku nieświadomie zrobiliśmy sobie "fotki szczytowe" na niejakim Cnap a'Chleirich.

Image Hosted by ImageShack.us

Kiedy pokażą się klify, należy iść wzdłuż nich popatrując na prawo. Kilkadziesiąt metrów od granicy kotła będzie się wznosił pokaźny kamienny kurhan (mniej więcej kiedy znajdziecie się na wysokości leżącego w kotle Dubh Lochan).

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Na szczycie nie za bardzo się czuje iż jest się w najwyższym punkcie, wrażenie psuje South Top znajdujący się 2,7 km dalej, niższy o zaledwie 18 m, co z tej odległości nie jest ewidentne.

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Ścieżka zejściowa (zaznaczona na mapie) w terenie nie była trudna do wypatrzenia - obniżaliśmy się mając South Top po lewej i wyszliśmy prosto na nią. Do przejścia był jeszcze niesamowity kawał. Po przekroczeniu rzeki połączyliśmy się z naszą drogą dojściową.

Cairngormskie lasy są tak urocze, że nawet pomimo zmęczenia nie dało się ich nie podziwiać, chociaż przyznaję, że na końcówce wlekliśmy się już i plątały nam się nogi.

Image Hosted by ImageShack.us

Z powrotem przy samochodzie zameldowaliśmy się o 18 z minutami, czyli tura zajęła nam 12 godzin. Udało się zatem zmieścić w czasie z przewodnika, chociaż na styk. Byliśmy połamani, śpiący, głodni i bardzo szczęśliwi.

Cairngormsy to góry które albo się kocha albo nienawidzi. Poniewierają człowiekiem niczym trening w Legii Cudzoziemskiej, prawie zawsze tam piździ jak w Kieleckiem, w niczym nie przypominają zorientowanych wertykalnie munrosów Zachodniego Wybrzeża. 

Ja je uwielbiam ;)

Zdjęcia autorstwa Doroty i Mariusza:>>LINK<<

poniedziałek, 10 września 2012

Info sprzed roku, ale - biję się w piersi - kompletnie to przeoczyłam.

Beinn a’Chaidheimh po dokładnym zmierzeniu został zdegradowany do statusu corbetta, ma bowiem 913,96m zamiast wymaganych 914,4.
Oczywiście są to niuanse i jeśli dana góra jest ładna i w widokowym miejscu, prędzej czy później i tak ją zdepczemy. Tyle że w takiej sytuacji, raczej później. Chcę zobaczyć nasze nazwiska na oficjalnych listach jak najszybciej (nawet jeśli zbierzemy się ostro do kupy i tak nie nastąpi to raczej wcześniej niż za 3 lata).

Kiedy zaczynaliśmy zbierać munrosy, było ich jakoby 284... Obecny stan wcale nie musi być ostateczny, nie zdziwiłabym się też gdyby aktualna liczba zmieniła się jeszcze w drugą stronę.