statystyka



Najlepsze górskie strony
Blog > Komentarze do wpisu

Beinn Sgulaird


Nr 107, Beinn Sgulaird

Wymowa: ben sku-lard 

Znaczenie nazwy: hat shaped hill (za MunroMagic)

Wysokość: 937m n.p.m.

Pozycja na liście munrosów: 237.

Data wejścia: 27.04.13


Na tę górę nie powiodło nam się poprzednim razem: >>LINK<< więc po przeszło roku postanowiliśmy spróbować w niezimowych warunkach i przy dłuższym dniu. 

Na początku niestety popełniliśmy falstart - zaparkowaliśmy za wcześnie, a to co zdawało się być początkiem trasy na munrosa okazało się ślepą uliczką, wobec czego zrobiliśmy dodatkowe cztery kilometry (w obie strony). Przynajmniej zdjęcia Loch Creran z tego odcinka wyszły bardzo ładnie:

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Zaparkować powinniśmy kawałek ZA Druimavuic House, po prawej (jeśli jedziemy od Loch Creran) stronie szosy jest niewielki parking. Potem należy cofnąć się kawałek do drogi, z początku prowadzącej wzdłuż Druimavuic Gardens, gdzie ustrzeliliśmy pierwsze w sezonie kwitnące rododendrony:

Image Hosted by ImageShack.us

Droga przecina niewielki las po czym biegnie dnem doliny. Po kilkuset metrach opuszczamy ją - na ramię góry odbija niewielka, lecz wyraźna ścieżka, która wyprowadza na pierwsze, niespełna 500-metrowe wzniesienie masywu. Już tu robi się bardzo widokowo a dalej będzie tylko lepiej.

Z bezimiennego wzniesienia schodzimy dość stromo na przełęcz, by z niej zacząć się wbijać - z początku ostrzej, potem znacznie łagodniej, na grań szczytową Beinn Sgulairda. Za plecami cały czas towarzyszy nam niesamowity widok na Loch Creran:

Image Hosted by ImageShack.us

Szeroką grań tworzą trzy główne wzniesienia o podobnej (863, 848 oraz 937m n.p.m.) wysokości. Jest usiana głazami i rumowiskami skalnymi i momentami przypomina nieco Horns of Alligin, tyle że bez ekspozycji. Środkowe wzniesienie strawersowaliśmy żeby zaoszczędzić trochę energii. 

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Beinn Sgulaird jest jedną z najbardziej widokowych gór Szkocji na jakich do tej pory byłam. Zawdzięcza to swojemu unikalnemu położeniu na krańcu Lochaber, pomiędzy Glen Etive, Glencoe i morzem, niedaleko Nevis Range i the Mamores. Widoki obejmują także góry Glen Lochy z Ben Lui i Glen Dochart z Ben Morem i Stob Binneinem. 

Ben Nevis, Aonachs i the Mamores:

Image Hosted by ImageShack.us

Sgurr a'Mhaim i prowadząca na niego Devil's Ridge, fragment wspaniałej trasy Ring of Steall w Mamoresach:

Image Hosted by ImageShack.us

Ben Nevis, Carn Mor Dearg Arete oraz Stob Ban, mój ulubiony szczyt w the Mamores:

Image Hosted by ImageShack.us

Bardziej na zachód lansuje się piękny masyw Beinn a'Bheithir, najbliższy z munrosów Glencoe. Do leżącego po jego drugiej stronie Ballachulish można dojść dolinami: jest droga i to chyba przejezdna dla terenówek.

Image Hosted by ImageShack.us

Poniżej dwa Bukale, mały i duży:

Image Hosted by ImageShack.us

Ostatnie podejście wyglądało trochę męcząco (przełęcz jest dość głęboka), ale poszło piorunem. 

Image Hosted by ImageShack.us

Tu jeszcze epicki, tatrzański w charakterze widok na Ben Cruachana z satelitami:


Oraz może mniej tatrzański ale epicki również, na masyw Bideana nam Bian:

Image Hosted by ImageShack.us

Ostatnie metry przed wierzchołkiem to łatwy scrambling usianym głazami zboczem. Na szczycie nie zabawiliśmy długo ponieważ zaczęło mocno wiać, a widoki i tak towarzyszyły nam przez całą długość grani. 

Image Hosted by ImageShack.us

Postanowiliśmy nie wracać tą samą drogą - żadne z nas nie miało już ochoty na podejścia - tylko zejść na rympał do Elleric, poniekąd powtarzając naszą trasę z poprzedniej nieudanej próby. 

Ostatni widok, na ponure czarne ściany Aonach Eagach:

Image Hosted by ImageShack.us

Zejście dało nam popalić. Na tych zboczach trasę należy wybierać ostrożnie. Są strome, miejscami bardzo, gdzieniegdzie popodcinane ściankami skalnymi oraz zerodowane. Zabójstwo dla kolan, a jednocześnie najbardziej ekscytujący odcinek całej drogi.


Po osiągnięciu doliny byliśmy już nieźle wytrzepani a czekało nas jeszcze ok. 7 km po płaskim. Przynajmniej Glen Creran jest tak urocza i tyle jest w niej do oglądania, że trochę odwracało to uwagę od zmęczenia.

River Creran:

Image Hosted by ImageShack.us

Lokalna fauna:

Image Hosted by ImageShack.us

Oraz flora - rododendrony w hotelowym ogrodzie (dzikie jeszcze nie kwitły):

Image Hosted by ImageShack.us

A także roślina której w Highlandzie na dziko się raczej nie spodziewaliśmy, czyli bambus:

Image Hosted by ImageShack.us

Jak widać, powrót obfitował w niespodzianki co uczyniło go odrobinę łatwiejszym do zniesienia. 

Trasa liczy sobie ok. 17 km i jakkolwiek o trudności ciężko tu mówić (choć podkreślam, zejście dało nam popalić) jest tak efektowna, iż w ciemno wrzucam ją do pierwszej dziesiątki najbardziej widokowych highlandzkich wycieczek. Absolutnie nie jest to góra do deptania we mgle czy przy kiepskiej widoczności. NIE I JESZCZE RAZ NIE. Na Beinn Sguilarda należy wchodzić w ładny dzień, przy przejrzystym powietrzu, bo tylko wtedy można przekonać się jak bardzo epicka jest to trasa. To nie jest munro-rzemieślnictwo jak na niektóre wschodnie płaskowyże, tylko klasa sama w sobie. No chyba że ktoś zbiera munrosy wyłącznie sportowo, czego nie zrozumiem nigdy.

Wcale ale to wcale nie polecam ;)

Trasa liczy ok. 16 km:


czwartek, 09 maja 2013, connspeach

Polecane wpisy